بگذارید و بگذرید
 ببینید و دل مبندید
 چشم بیندازید و دل مبازید
که دیر یا زود باید گذاشت و گذشت

قصه من

اي كاش قصه گفتن بلد بودم.تا شايد قصه زندگيمو حداقل واسه خودم مي گفتم.كاش شهرزاد قصه گو بودم.نمي دونم چرا وقتي مي خوام با خودم حرف بزنم لال مي شم.اصلا نمي دونم درباره خودم حرف بزنم يا درباره اطرافيانم.درباره وضعيت مملكتم يا مردمي كه هر روز تو خيابونا
مي بينمشون.بهشون زل ميزنم.بعضياشون نگاهمو با نگاه جواب مي دن و رد ميشن وبعضي ديگه چپ چپ نگاه مي كنن و تو دلشون از خودشون ميپرسن كه اين يارو كم داره؟اما تو اين نگاه يه سؤال هستش. به خدا اين چشما اهل چريدن نيستن.نمي دونم كجارو بايد دنبال چيزي كه نمي دونم چيه بگردم.نمي دونم اين حال خرابيا كه نمي دونم دليلش چيه كي دست از سرم بر مي دارن.

انتقاد

از آدمايي كه ظاهر خوب و خوشگل دارن، همچين متين هستن، اما باطنشون شبيه حيوون هستش حالم به هم مي خوره.ترجيح مي دم اگه بد هستم همه بدونن تا اينكه فيلم بازي كنم جلوي همه.

قضيه

اصلا آقا جون مي دوني چيه؟اين دفعه مي خوام فرق كنه نوشتنم.ميخوام رك بشم.اونم از نوع بد فرمش كه آتيش ميزنه بعضيارو.برا همينه كه اون بالا اينقدر لحنم خودمونيه.خسته شدم از بس از غم و غصه نوشتم.آخرش چي شد؟خيليا مسخرم كردن و گفتن خاك عالم تو اون سرت!البته حرف اونا كه مهم نيست ولي واسه تنوعم كه شده ايندفعه اين جوري مي نويسم.

آقا بذاريد ماجرايي كه چند وقت پيش اتفاق افتاد برام بگم كه تا نگم آروم نمي گيرم.پس همچين چشاتو بدوز به مانيتورت چهل ستون حواستم جمع كن.

عيد فطر، همين چند روز پيش، زد به سرمون بريم بيرون يه چرخي بزنيم.با يكي از رفقا زديم بيرون گفتيم كجا بريم؟ هوس كرديم بريم پارك نياوران.جاتون خالي رفتيم و داشتيم خير سرمون قدم مي زديم يه دفعه ديديم داره صداي دامبول و تمبك مياد.ما هم كنجكاو، راه افتاديم طرف صدا.رسيديم به صدا ديديم بله آقايون جشن گرفتن به مناسبت عيد فطر.ما هم به رفيقمون گفتيم فلاني وايسيم ببينيم چه خبره.بعد يه مدت دوستان يه آهنگ شاد و قشنگ گذاشتن كه اينقدر قشنگ بود 8-7 تا از اين سربازهاي مادر مرده‌ي شادي نديده جو گير شدن و شروع كردن حركت موزون انجام دادن.دو تا از اين آش خورها مثل اينكه زيادي با اين آهنگ ارتباط برقرار كرده بودن، حسابي داشتن سنگ تموم مي ذاشتن.خلاصه بعد از اين آهنگ كذايي مجري برنامه گير داد به اين سربازا و دعوتشون كرد كه تشريف بيارن روي سن.سربازهاي تشنه شهرت هم با سرعت خيره كننده خودشونو به اونجا رسوندن.بي خبر از اين كه چه سرنوشت شومي در انتظارشونه.مجري گفت:آقايون اين چه كاريه كه شما مي كنيد؟شما با اين كار به اين جمعيت بي احترامي كرديد.چون بعضيا به من خبر دادن كه بعضياي ديگه! از اين وضعيت بدفرم ناراحتن و گفتن جمع كنيد مجلس فسادو!!سرباز كه همچين كم رو هم نبود ميكروفون رو قاپيد و گفت هيچ كس از اين كار ما ناراحت نيست غير از همون بعضيا بد رو به جمع كردو گفت مگه نه؟جمعيت هم با سوت و كف حرف اونو تأييد كردند.مجري هم كه اين وضعيت رو ديد گفت:خوب حالا چون پسر خوبي هستيد به بعضيا كه الان مي خواستن بيانو شمارو ببرن مي گم كه باهاتون كاري نداشته باشن و بذارن اين مجلس شاد ادامه داشته باشه.من پيش خودم داشتم فكر مي كردم كه ايول اين بعضيا چه مهربون شدن، خيلي عجيبه.از فرط اين خوشحالي گرسنم شد و گفتم برم يه چيزي بخرم از بوفه پارك.راه افتادم كه ناگهان- چشمتون روز بد نبينه- ديدم همون سرباز مذكور و رفقاش دارن مي دوند من اول فكر كردم مسابقه گذاشتن با هم ولي ديدم نخير از اين خبرا نيست
4- 3 تا از اين دوستان مهربون(بعضيا!) دارن سربازاي نگون بخت رو با چماق تعقيب مي كنن و حتما كار سربازاي بيچاره تمومه.خيلي حالم گرفته شد.خيلي.نه از اين تعقيب و كريز.بلكه از دورويي و تفاوت ظاهر و باطن بعضيا.برا همين بود كه اون بالا از ظاهر و باطن گفتم و از حالم كه داره از اين وضعيت به هم مي خوره.

درديست غير مردن كان را دوا نباشد(ختم كلام!)

خوب...ديديد؟؟نظرتون چيه؟قصه، قصه‌ي درده...اين دردو به كي بگيم؟من كه نمي دونم.شما مي دونيد؟خدا به من هم رحم كنه!مگه نه؟پس تا بعد... .

آهسته آهسته غم از دلم بیرون می رود.دردهای درونم به خواب

 میروند.دلتنگی هایم فراموش نمی شوند اما آرام آرام آن ها هم شیرین می

گردند.می گویند زمان بسیار بی رحم است اما من مدیون زمان

هستم.حرف های ناگفته ام در اعماق وجودم ته نشین شده اند اما چه

کنم؟چاره ای ندارم جز انتظار.آرزو میکنم این انتظار مر گبار که مدت

ها  است من را پیر کرده است به پایان برسد.موهای سپید سرم به من

چشمک می زنند،گویی در گوشم نجوا می کنند،که ما یادگار روز های

تلخت هستیم.ای کاش دلم هم سپید شود.شب هایم سخت می گذرد.حسرت

روز های گذشته مثل خوره روحم را خورده است.اما دیگر کافی است.من

نمی توانم با روزگار بجنگم.دست خود را به علامت تسلیم بالا میبرم.من

به عجز خود پی برده ام.من برگی میان باد هستم.یک برگ زرد.اما می

خواهم معجزه کنم.سبز می شوم.سبز.پروردگارا من ضعیفم.کمکم

کن.خواهش می کنم دستی به سر این بنده درمانده ات بکش.خواهش می

کنم.به درگاهت با تمام وجود چنگ می زنم.یاری ام کن.

به همین سادگی رفتی بی خداحافظ عزیزم * سهم توشد روز تازه سهم من اشک تا بریزم

به همین سادگی کم شد عمر گل بوته تو دستم * گله از تو نیست میدونم خودم اینو از تو خواستم

به جون ستاره ها تو عزیز تر از چشامی * هرجا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی

تو رو محض لحظه هامون نشه باورت یه وقتی * که دوست ندارم اینو به خدا گفتم به سختی

من اگه دوست نداشتم پای غمهات نمی موندم * واست این همه ترانه از ته دل نمی خونم

اگه گفتم برو خوبم واسه این بود که می دیدم * داری آب می شی می میری اینو از همه شنیدم

دارم از دوریت می میرم تا کنار من نسوزی * از دلم نمیری عمرم نفسامی که هنوزی

تو رو محض خیره هامون که نفس نفس خدا شد * از همون لحظه که رفتی روحم از بدن جدا شد

تو که تنها نمی مونی من تنها رو دعا کن * خاطراتمو نگه دار اما دستامو رها کن

دستتو اول عشقه بسپارش به آخرین مرد * مردی که پشت یه دیوار واسه چشمات گریه می کرد

گریه میکرد...گریه می کرد...گریه میکرد... .

خدا رو شکر بهترم

۱۵ روز طوفانی داشتم

می خوام آدم بشم به خدا

باز واسم دعا کنید

ولی این بار برای رستگاری

سلام زندگی

خداحافظ تنهایی و بدبختی

خداروشکر